Waarom Shabbat in plaats van Zondag?

Wij vieren Shabbat omdat wij geloven dat dit de door God ingestelde rustdag is die al vanaf de schepping bedoeld is voor de mens. In Genesis lezen we dat God op de zevende dag rustte en deze dag zegende en heilig verklaarde. Dat gebeurde dus al lang voordat er sprake was van het Joodse volk. Shabbat is daarmee in de kern een scheppingsinstelling: een ritme van rust dat bedoeld is voor de hele mensheid, niet alleen voor één volk. Ook in de Tien Geboden (Exodus 20) wordt de Shabbat opnieuw bevestigd, waarbij niet alleen Israël, maar ook de vreemdeling en zelfs dieren worden meegenomen in het rustgebod. Het is dus een universeel principe van rust, herstel en toewijding aan God.

In de eerste eeuwen van het christendom kwamen gelovigen in de Messias nog regelmatig samen op de Shabbat en hielden zij daarnaast ook rekening met de Joodse feesten zoals Pesach, Shavuot en Sukkot. In het Nieuwe Testament zien we dat Paulus en de apostelen op de Shabbat naar de synagoge gingen en daar onderwezen (bijvoorbeeld Handelingen 13, 17 en 18). Er is geen duidelijke aanwijzing dat de Shabbat vervangen werd door de zondag; eerder zien we een combinatie van samenkomen op de Shabbat en op de eerste dag van de week (bijvoorbeeld om de opstanding van Yeshua te herdenken). De verschuiving naar zondag als vaste wekelijkse rust- en samenkomstdag vond geleidelijk plaats, vooral in de 2e tot 4e eeuw na Christus.

Een belangrijke factor in deze ontwikkeling was de groeiende scheiding tussen de vroege Messiaanse beweging en het Jodendom, zeker na de verwoesting van de tempel in 70 na Chr. en de opstanden in Judea. In de 2e en 3e eeuw begon de kerk in toenemende mate afstand te nemen van Joodse gebruiken, mede door sociale spanningen en ook door de wens om zich te onderscheiden van het Jodendom binnen het Romeinse Rijk. In de 4e eeuw werd dit proces verder versterkt toen het christendom onder keizer Constantijn officieel werd toegestaan en later gestandaardiseerd. In 321 na Chr. vaardigde Constantijn een wet uit waarin de “dag van de zon” (zondag) een rustdag werd voor de stedelijke bevolking. Dit droeg sterk bij aan de verplaatsing van de wekelijkse samenkomst naar zondag, die later ook kerkelijk werd bevestigd. In de loop van de tijd werd dit de dominante praktijk binnen het christendom.

Wij kiezen er daarom voor om terug te keren naar de Shabbat als wekelijkse rustdag, omdat wij deze zien als een scheppingsorde van God en een praktijk die ook door Yeshua en de eerste volgelingen consequent werd onderhouden. Het is voor ons geen afwijzing van het christelijk geloof, maar een bewuste keuze om dichter bij de Bijbelse wortels te leven en het ritme te volgen dat in de Schrift zelf zichtbaar is.